Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi, ortada su şişesi bir yazı olsun. Ve bu ilk cümleyi tek nefeste okuyamayanlar, okumaya devam etmesin...
Uzun zamandan sonra kendime bir 'nick' buldum, şimdikiler böyle diyor; Pesimist Sultan. Öyle kimlik bunalımı, kendini gizleme çabasıyla değil, ismimi bazı kelimelerin arasında uzun gördüğüm, bazen bazı şeylere fazla geldiğim için. Şu cümleden sonra narsist sultan da diyebilirdik efendim lakabıma amma... Neyse aslında bu ismi ben değil entellektüel bir erkek arkadaşım buldu ( öküzün yazısına tekrar yorum yazmayıp burdan giydirmek istedim (bkz öküzün önde gideni (blog))). Geçenlerde bir hayır işini konuşurken halimi sordu. Dedim bilirsin deniz dalgalanmadan durulmaz. Benim gibi su grubu mahlukatın hayatı bir arafta, med cezir oynamakla geçer. O da pesimist sultan deyiverdi gayri ihtiyari. Birden isimle bütünleştim. Dedim ki bundan sonra mahlasım "pesimist sultan " olsun, bu mahlasın ilanı tiz google' a bildirilsin. Duyduk duymadık demeyin, peynir ekmek ya da pasta yemeyin; Aslıhan Sultan oldu, Pesimist Sultan!
Son günlerde , blog yazma hevesi internette daha fazla vakit geçirmeme sebep oluyor. Blogları gezip fikir ediniyorum, okuyup gülüyorum, okuyup sövüyorum, okuyup geçiyorum, okuyup seçiyorum. İsimsiz yorumlar, isimsiz yazılar, isimsiz sorular, isimsiz yalanlar...
Sanal dünyada insanlar da sanal sanırım. Bu bir sanrı kesin kanaatim değil belirteyim de burdan gol yemeyeyim. Enteresan yazılar dönüyor ortalıkta... Mahlasla değilde herkesçe bilinen isimleriyle aynı şeyleri yazar mı bu insancıklar bunu merak ediyorum. Bazen öyle çok şaşırıyorum ki, yaşadığımız yer İstanbul, İzmir, Kayseri, Adana, Mersin, Zonguldak, Ankara, Trabzon, Sinop, Balıkesir değil de New York, Los Angeles, Paris, Amsterdam ( valla hele bu memlekette olduğumu sandığım vakitler öyle çok ), Berlin, Madrid, Sidney, Roma, Cenevre yahut Lizbon zannediyorum. Erkeklerin hepsi Nip Tuck 'tan Christian Troy(izliyorum itiraf ediyorum), kadınlar Sex and The City' den Samantha Jones olmuş(Buna uzun süre dayanamadım). Vay anasını diyorum!
Ben öyle söylemeye korktuğum şeyleri daha rahat söylemek için sahte isim sahibi olmadım sanırım. Eee bu da bir sanrı hayde bende önüme gelene sallayayım, aklıma geleni koy vereyim, savulun ülen yeminimi bozdum diyeyim. Hiç gerek yok! Sanal dünya azıcık gerçek insan görsün...
Not:Yazı sahibi zamanla bir optimiste dönüşmüştür.
9 Ağustos 2010 Pazartesi
5 Ağustos 2010 Perşembe
Vazgeçemediklerim Vol1
Öyle çok özlemişim ki onu. Şöyle sağ yanıma ilişmesi, öyle nazlı nazlı homurdanması, güzel kokusuyla beni zaptu rapt altına alması...
İlişkimizin başlangıcı yedi sekiz yıl öncesine rastlar. Tereddütle yaklaşmıştım ilkin ona. Ne de olsa bir ottum o zamanlar. Bana yaşatacağı duygudan öyle çok korkmuştum ki, daha ilk solukta nefesim kesilmişti ( öksürük krizine tutuldum desem daha doğru olur ).
Üniversite yıllarındayız. Onu Çemberlitaş'ta bir kahvehane de farkettim. Bütün herkesin gözü ondaydı. Kravatını bağlamayı bilmeyen liseli talebelerin bile gözü onun üzerindeydi. Herkes tek bir yakın nefes için nefes nefese kalmıştı. Ortalık öyle kalabalık ve herkesin gözü ondayken, birden ve aniden onun benimle ilgilendiğini farkettim. Diğerlerini daha önce de görmüştü, onlar artık eskiye karışmış, fazlasıyla alışmışlardı ona. Ciğerini biliyordu hepsinin, ciğersiz olanları çoktan def etmişti başından...
İşte onun beni istemesiyle başladı her şey. O gün nasıl koktuğunu hatırlamıyorum. Ama şöyle dediğimi hatırlıyorum, hatta heyecandan nara atar gibi söylemiş olabilirim: " Bana bir kağıt kalem getirin ciğerimin resimini çizicem! "
Nargile ile ilk tanışmamız böyle oldu işte. Onun içildiği mekanlardan dışarıya taşan kokusunu bilirdim önceleri, sonra o kokuyu bir kez soluyunca vazgeçilmezlerimden oldu. Uzun bir aradan sonra dün yine birlikteydik Tophane sırtlarında. Sürekli köz istedi durdu, o da beni özlemiş. Elma kokulu güzel bir akşam sefası yaptık birlikte...
İlişkimizin başlangıcı yedi sekiz yıl öncesine rastlar. Tereddütle yaklaşmıştım ilkin ona. Ne de olsa bir ottum o zamanlar. Bana yaşatacağı duygudan öyle çok korkmuştum ki, daha ilk solukta nefesim kesilmişti ( öksürük krizine tutuldum desem daha doğru olur ).
Üniversite yıllarındayız. Onu Çemberlitaş'ta bir kahvehane de farkettim. Bütün herkesin gözü ondaydı. Kravatını bağlamayı bilmeyen liseli talebelerin bile gözü onun üzerindeydi. Herkes tek bir yakın nefes için nefes nefese kalmıştı. Ortalık öyle kalabalık ve herkesin gözü ondayken, birden ve aniden onun benimle ilgilendiğini farkettim. Diğerlerini daha önce de görmüştü, onlar artık eskiye karışmış, fazlasıyla alışmışlardı ona. Ciğerini biliyordu hepsinin, ciğersiz olanları çoktan def etmişti başından...
İşte onun beni istemesiyle başladı her şey. O gün nasıl koktuğunu hatırlamıyorum. Ama şöyle dediğimi hatırlıyorum, hatta heyecandan nara atar gibi söylemiş olabilirim: " Bana bir kağıt kalem getirin ciğerimin resimini çizicem! "
Nargile ile ilk tanışmamız böyle oldu işte. Onun içildiği mekanlardan dışarıya taşan kokusunu bilirdim önceleri, sonra o kokuyu bir kez soluyunca vazgeçilmezlerimden oldu. Uzun bir aradan sonra dün yine birlikteydik Tophane sırtlarında. Sürekli köz istedi durdu, o da beni özlemiş. Elma kokulu güzel bir akşam sefası yaptık birlikte...
1 Ağustos 2010 Pazar
Kǒng Fū Zǐ
Bugün son günlerde söz ve öğretilerinden fazlaca feyiz aldığım Konfüçyüs'un hayat hikayesini anlatan Çin yapımı " Konfüçyüs" filmini pazar kahvaltıma katık ettim. 2010 yılı yapımı film kah ağlattı, kah güldürdü. İnanmış bir adamın ve kayıtsız şartsız onun peşinden giden müridlerinin ibret dolu yaşam öyküsünü izledim. Sadece söylememiş, söylediklerini uygulamış ve söylediği gibi yaşamış bir düşünür Konfüçyüs. Kendisi de demiş ya " İyi insan, güzel söz söyleyen değil, söylediğini yapan ve yapabileceklerini söyleyen adamdır! " diye.
Uzak doğu yapımı filmleri çok başarılı bulurum. Anlatımı sade, verdiği duygu yoğundur. Ama biyografik filmlerin hangi ülkede yapılırsa yapılsın ayrı bir tadı var. Ne de olsa yaşanmış olan, kurgulanmış olandan hep bir kaç gömlek daha üstün oluyor. Çünkü tarih; insanlara, topluluklara, milletlere güç veriyor. Ve bu güç dünyayı daha güzel bir yer yapmak konusunda mücadele azmini ateşliyor (Ne gaz verdim be!)
Konfüçyüs'un filmde geçen bir sözüyle tamamlayayım:
"Bir adam dünyayı değiştiremiyorsa, en azından kendi dünyasını değiştirmeyi denemelidir."
Not: Bu filmin yanı sıra adalet ve sevgi kavramlarını yakın tarihte dünyaya tekrar hatırlatan Mahatma Gandhi'nin hayat hikayesini anlatan 1982 yapımı "Gandhi" filmini de muhakkak izlemenizi öneririm. Ben Kingsley'in muhteşem oyunculuğuyla hayatınıza meşale tutacak bir yaşam öyküsü daha izleyeceksiniz.
İyi Pazarlar
31 Temmuz 2010 Cumartesi
BİZİM TÜRLER
Şunu anladım ki, yaratıcılığımın önündeki tek engel çalışma hayatım! Sabahtan akşama bir binanın sekizinci katını mesken tutarak gözlem de yapılmaz, yazı da yazılmaz. Bugün bir metrobüse bindim; gözüm gönlüm yetmedi, zihnim açıldı resmen.
Yaşadığınız şehir soluk alıyor derler ya bu doğru. Her şehir koca bir organizma gibi. Ancak sürekli hareket halinde olan ve envai çeşit insanı barındıran İstanbul daha çok bir “insanat bahçesi” gibi. İşte o bahçede mevcut bazı türlerden bahsetmek istiyorum size.
İş hayatı servisle seyahat etmeye alıştırsa da okul zamanından kalma bir otobüs kültürümüz var çok şükür. Hep otobüsle yolculuk eden bir çalışan grubu vardır bu şehrin. Bu türe ben "homo sapien bus station" diyorum. Bu abla ve abilerin tüm hayatı sanki otobüs duraklarında geçmiştir. Hangi otobüs ne zaman gelecek, nerede duracak, otobüsün ön kapısı durağın hangi santimetresine denk gelir, binerken hangi tarafa doğru yönelirsen oturma şansın daha yüksek olur, önden binen nasıl ekarte edilir gibi bilgilere sahiptir bu kişiler ve bu profesyonelleri geçipte oturmayı başarabileniniz varsa tebrik etmek isterim. Yalnız bu durumu yaşadıysanız bilirsiniz, otursanız bile zafer kazanmadınız çünkü bu tür üstünlüğü ele geçirmeyi çok iyi bilir. Önce oturduğunuz koltuğun önündeki yaslanma yerinden tutar ve vücutlarını üzerinize yaslamak suretiyle iteklerler. Bu türün kadın olanı oturanı rahatsız etmek için daha çok çantasını kullanır ve sizinle göz teması kurmak için fırsat kollar. Bir de yaşça üstünlüğü varsa hiç şansınız yok, koltuğu devretme zamanı gelmiş demektir. Oturmayı başardıktan sonra hemen uyuma moduna geçen bu türün gözü ineceği durak gelene kadar açılmaz. Arada bir göz ucuyla durak kontrol edilir ama bu süre kimseyle göz teması kurmayacak kadar kısa olur. Ayakta duran kişi oturanlara göre biraz daha fazla kalori harcar, ama bu oturmak için harcanan kalori kadar fazla değildir.
Bu şehrin en gözde türlerinden biri de Homo Sapien Emo'dur. Bu türün yaş aralığı 15-25 tir. Bu ağabeylerin paralı olanları marka, olmayanları marka taklidi giyer. Tercih ettikleri renk siyahtır. Ağabey dediysem yanlış anlaşılmasın bu türünde erkeği ve dişisi mevcuttur. Erkek olanlar uzun bıraktıkları saçlarını jöle ile sıvayıp kafalarından bir karış yukarı kaldırırlar. Omuzları düşük, ifadeleri karamsardır. Bu türün dişisi fazla uzun olmayan saçları ama gözünü ve yüzünün bir kısmını kapatacak perçemleri tercih eder. Göz kapaklarını tamamen siyaha boyar ve göz akı gözükmesin diye başı sürekli öne eğik yürür . Bu türün cinslerinin ortak özellikleri ise bedenlerine birkaç beden büyük düşük bel pantolonları ve olmadık yerlerine takıştırdıkları küpelerdir. Bu gençler kendilerine pekte sevgiyle yaklaşılmadığı halde hayatlarından memnunlardır. Bu çocukların öyle çokta itilmiş horlanmış bir halleri yoktur ama yeni çağın işine geldiği gibi davranma modasını çok iyi icra ederler. Yine de yeni nesil ana babalara tavsiyem emo görünce kapatsınlar küçük çocuklarının gözlerini; ağlamasınlar yavrucaklar mücrim gibi baktıkça istikballerine…
Aman unutmayalım bir de Homo Sapien Couple türü var. İsminden de anlaşılacağı üzere bu türün bir teki bir erkek ve bir dişiden oluşur. Erkek olan genel itibariyle pekte yakışıklı olmayan ama havalı tiplerdir. Güneş olmasa bile güneş gözlüklerini kafalarına ya da normal homo sapien türünden biraz fazlaca açtıkları gömlek yakasına iliştirirler. Ayrıca yine diğer gruptan ayrılan renk tercihleri dikkat çekicidir. Mor ya da pembe giyerler. Türün dişi olanı genelde sahte sarışındır ve bu ablalar her zaman çantalarını taşıyamayacakları kadar kalabalık tutar ve genelde tek ellerini erkek türünün bir eline kenetlerken çantalarını da erkek türün diğer eline tutuştururlar. Tutuşturmak dedim ama bu türün erkeği çanta taşımaya pek meraklıdır ve hiçbir zaman bu kadar ıvır zıvır doldurulan bir çanta neden taşınır sorgulamaz. Bu beni sarışın ırkın düşünme kapasitesindeki eksikliğin bulaşıcı olabileceği sonucuna ulaştırmıştır ki bu tür benim en çok gözlemlediğim ancak baktıkça rahatsızlık duyduğum bir gruptur.
Dedim ya İstanbul bir insanat bahçesidir. Öyle saymakla anlatmakla bitmez bu şehrin insanatları. Fırsat buldukça yazmaya devam edeceğim, sözüm olsun. (Tutamadı :))
Yaşadığınız şehir soluk alıyor derler ya bu doğru. Her şehir koca bir organizma gibi. Ancak sürekli hareket halinde olan ve envai çeşit insanı barındıran İstanbul daha çok bir “insanat bahçesi” gibi. İşte o bahçede mevcut bazı türlerden bahsetmek istiyorum size.
İş hayatı servisle seyahat etmeye alıştırsa da okul zamanından kalma bir otobüs kültürümüz var çok şükür. Hep otobüsle yolculuk eden bir çalışan grubu vardır bu şehrin. Bu türe ben "homo sapien bus station" diyorum. Bu abla ve abilerin tüm hayatı sanki otobüs duraklarında geçmiştir. Hangi otobüs ne zaman gelecek, nerede duracak, otobüsün ön kapısı durağın hangi santimetresine denk gelir, binerken hangi tarafa doğru yönelirsen oturma şansın daha yüksek olur, önden binen nasıl ekarte edilir gibi bilgilere sahiptir bu kişiler ve bu profesyonelleri geçipte oturmayı başarabileniniz varsa tebrik etmek isterim. Yalnız bu durumu yaşadıysanız bilirsiniz, otursanız bile zafer kazanmadınız çünkü bu tür üstünlüğü ele geçirmeyi çok iyi bilir. Önce oturduğunuz koltuğun önündeki yaslanma yerinden tutar ve vücutlarını üzerinize yaslamak suretiyle iteklerler. Bu türün kadın olanı oturanı rahatsız etmek için daha çok çantasını kullanır ve sizinle göz teması kurmak için fırsat kollar. Bir de yaşça üstünlüğü varsa hiç şansınız yok, koltuğu devretme zamanı gelmiş demektir. Oturmayı başardıktan sonra hemen uyuma moduna geçen bu türün gözü ineceği durak gelene kadar açılmaz. Arada bir göz ucuyla durak kontrol edilir ama bu süre kimseyle göz teması kurmayacak kadar kısa olur. Ayakta duran kişi oturanlara göre biraz daha fazla kalori harcar, ama bu oturmak için harcanan kalori kadar fazla değildir.
Bu şehrin en gözde türlerinden biri de Homo Sapien Emo'dur. Bu türün yaş aralığı 15-25 tir. Bu ağabeylerin paralı olanları marka, olmayanları marka taklidi giyer. Tercih ettikleri renk siyahtır. Ağabey dediysem yanlış anlaşılmasın bu türünde erkeği ve dişisi mevcuttur. Erkek olanlar uzun bıraktıkları saçlarını jöle ile sıvayıp kafalarından bir karış yukarı kaldırırlar. Omuzları düşük, ifadeleri karamsardır. Bu türün dişisi fazla uzun olmayan saçları ama gözünü ve yüzünün bir kısmını kapatacak perçemleri tercih eder. Göz kapaklarını tamamen siyaha boyar ve göz akı gözükmesin diye başı sürekli öne eğik yürür . Bu türün cinslerinin ortak özellikleri ise bedenlerine birkaç beden büyük düşük bel pantolonları ve olmadık yerlerine takıştırdıkları küpelerdir. Bu gençler kendilerine pekte sevgiyle yaklaşılmadığı halde hayatlarından memnunlardır. Bu çocukların öyle çokta itilmiş horlanmış bir halleri yoktur ama yeni çağın işine geldiği gibi davranma modasını çok iyi icra ederler. Yine de yeni nesil ana babalara tavsiyem emo görünce kapatsınlar küçük çocuklarının gözlerini; ağlamasınlar yavrucaklar mücrim gibi baktıkça istikballerine…
Aman unutmayalım bir de Homo Sapien Couple türü var. İsminden de anlaşılacağı üzere bu türün bir teki bir erkek ve bir dişiden oluşur. Erkek olan genel itibariyle pekte yakışıklı olmayan ama havalı tiplerdir. Güneş olmasa bile güneş gözlüklerini kafalarına ya da normal homo sapien türünden biraz fazlaca açtıkları gömlek yakasına iliştirirler. Ayrıca yine diğer gruptan ayrılan renk tercihleri dikkat çekicidir. Mor ya da pembe giyerler. Türün dişi olanı genelde sahte sarışındır ve bu ablalar her zaman çantalarını taşıyamayacakları kadar kalabalık tutar ve genelde tek ellerini erkek türünün bir eline kenetlerken çantalarını da erkek türün diğer eline tutuştururlar. Tutuşturmak dedim ama bu türün erkeği çanta taşımaya pek meraklıdır ve hiçbir zaman bu kadar ıvır zıvır doldurulan bir çanta neden taşınır sorgulamaz. Bu beni sarışın ırkın düşünme kapasitesindeki eksikliğin bulaşıcı olabileceği sonucuna ulaştırmıştır ki bu tür benim en çok gözlemlediğim ancak baktıkça rahatsızlık duyduğum bir gruptur.
Dedim ya İstanbul bir insanat bahçesidir. Öyle saymakla anlatmakla bitmez bu şehrin insanatları. Fırsat buldukça yazmaya devam edeceğim, sözüm olsun. (Tutamadı :))
22 Temmuz 2010 Perşembe
ELİF
Büyük bir kalabalık… Nazım,” Sen de artık herkes gibisin” dediğinde gözünüzde canlanan tablo gibi. Birbirine benzeyen bir sürü insan. Yanınızdan geçen bir sürü siz. Yanımdan geçen bir sürü ben! Yüzler silik. Garip bir şekilde umut dolu sanki herkes. Şarkı da dediği gibi “bir umuttu yaşatan insanı”… Ve her şey bir umutla başlamıştı.
Yoğun bir çalışma günü, ardından büyük bir kalabalık. İş sonrası arkadaşlarla ve bir bardak içecekle konuşup durduğumuz hayallerimiz.
Ama bugünden aklımda bir tek Elif kaldı. Elif ‘te kaldım ben. Elif Arapça'nın ilk harfi. Vahdeti temsil ediyor. Kelime manası dost, sevgi demek. Elif demek bir olmak, bir olanı idrak etmek demek aslında. Ben Elif ‘te kaldım çünkü Elif umut demek!
Bir otobüsün camından bakan bir çift göz düşünün. Öyle bir çift göz ki gördüğü her şeyle yeni tanışıyor. İnsanlar devler, binalar dağlar gibi. Bir çift göz düşünün; pırıl pırıl bakıyor, gülmekle ağlamak arasında sıkışmışlar. Camla önünde engeller var. Çırpınıyor, daha şimdiden engel tanımak istemiyor. Ağlıyor, nazla niyazla her isteğini yaptırıyor. Gülünce hepimiz gülüyoruz, bir ağlıyor hepimiz de iç geçirircesine bir ayyyy peydah oluyor. Bir ‘ce’ yapınca gülüyor da, diğer sözleri somurtmak için bahane sayıyor.
Elif daha on aydır bizimle yaşıyor. Bizimle dediysem dünya insanlarıyla... Anne demeyi öğrenmiş. Otobüsün korkuluklarına korkusuzca tırmanmak istiyor. Kolları, bacakları yumuk yumuk. Öyle tombulluktan çukurlar oluşmuş dirseklerinde. Bizim bilmediğimiz bir şeyler biliyormuş gibi. Biz soytarı, o ise kral…
Dedim ya ben Elif te kaldım çünkü Elif umut demek! Hep iç geçiririz ya “ah çocuk olsam “ diye. İşte o özgürlüğü ne zaman kaybettiğimi düşünüyorum. Ben de Elif olmuştum bir zamanlar, hatırası sehpanın üzerinde bir fotoğraf. Elime mızmızlanmayayım diye bir saat tutuşturulmuş, kulağımda inci küpeler var. Şimdi Elif ‘e bakıyorum; sonradan öğrendiğimiz o kötü duygular olmadan nasıl da mücadeleci ve nasıl da dünyanın hakimi olduğumuzu görüyorum.
Elif olmak istiyorum. Artık mümkün değil biliyorum. Ama bir gün Elif 'lerin kim olduklarını unutmadıkları ve sonradan öğretilenlere aldanmadıkları günlerin gelmesini umut ediyorum. Ne de olsa bir umutla başlıyor her şey!
Yoğun bir çalışma günü, ardından büyük bir kalabalık. İş sonrası arkadaşlarla ve bir bardak içecekle konuşup durduğumuz hayallerimiz.
Ama bugünden aklımda bir tek Elif kaldı. Elif ‘te kaldım ben. Elif Arapça'nın ilk harfi. Vahdeti temsil ediyor. Kelime manası dost, sevgi demek. Elif demek bir olmak, bir olanı idrak etmek demek aslında. Ben Elif ‘te kaldım çünkü Elif umut demek!
Bir otobüsün camından bakan bir çift göz düşünün. Öyle bir çift göz ki gördüğü her şeyle yeni tanışıyor. İnsanlar devler, binalar dağlar gibi. Bir çift göz düşünün; pırıl pırıl bakıyor, gülmekle ağlamak arasında sıkışmışlar. Camla önünde engeller var. Çırpınıyor, daha şimdiden engel tanımak istemiyor. Ağlıyor, nazla niyazla her isteğini yaptırıyor. Gülünce hepimiz gülüyoruz, bir ağlıyor hepimiz de iç geçirircesine bir ayyyy peydah oluyor. Bir ‘ce’ yapınca gülüyor da, diğer sözleri somurtmak için bahane sayıyor.
Elif daha on aydır bizimle yaşıyor. Bizimle dediysem dünya insanlarıyla... Anne demeyi öğrenmiş. Otobüsün korkuluklarına korkusuzca tırmanmak istiyor. Kolları, bacakları yumuk yumuk. Öyle tombulluktan çukurlar oluşmuş dirseklerinde. Bizim bilmediğimiz bir şeyler biliyormuş gibi. Biz soytarı, o ise kral…
Dedim ya ben Elif te kaldım çünkü Elif umut demek! Hep iç geçiririz ya “ah çocuk olsam “ diye. İşte o özgürlüğü ne zaman kaybettiğimi düşünüyorum. Ben de Elif olmuştum bir zamanlar, hatırası sehpanın üzerinde bir fotoğraf. Elime mızmızlanmayayım diye bir saat tutuşturulmuş, kulağımda inci küpeler var. Şimdi Elif ‘e bakıyorum; sonradan öğrendiğimiz o kötü duygular olmadan nasıl da mücadeleci ve nasıl da dünyanın hakimi olduğumuzu görüyorum.
Elif olmak istiyorum. Artık mümkün değil biliyorum. Ama bir gün Elif 'lerin kim olduklarını unutmadıkları ve sonradan öğretilenlere aldanmadıkları günlerin gelmesini umut ediyorum. Ne de olsa bir umutla başlıyor her şey!
1 Temmuz 2010 Perşembe
DEVASIZ DERT
Yaydan fırlayan bir ok gibidir ağızdan çıkınca bir söz. Ve hiç geri dönmüş değildir atıldıktan sonra bir ok.
Seli başından bağlar ileriyi gören kişi. Ve geçtiği yerleri harap eder baştan bağlanılmayan sel.
Ne tükenmez hazinesin sen ey dil ve ne devasız bir dert!..
Mesnevi I , b. 1724 - 1726
SUÇLAMA
Söyle dilim! Ne zaman öğrendin konuşmayı.
İlk kelimen ilk unutuşum…
Sen sebep oldun! İlk kez insan oldum o kelimeyle.
Acaba anne mi demiştin? O kutsal kelimeyle mi kandırdın beni?
Hep güzel şeyler söylerim zannettin değil mi?
Anne dedin sevgiyi çağırdın, baba dedin güveni.
İsimleri öğrendin tek tek.
İnsanları gülümsettin, ağlattın belki.
Her kelime de daha fazla hikmet var sandın, unutmazsın dedin.
Ama unuttum!
Her gün yeni kelimeler ekledin haneme
Hepsini ezberlettin bir gün lazım olacak diye
Sonra kelimeler arttı da arttı...
Kıskançlığı dışa vurmayı öğrendim,
Belki masumdu cümle “Benim babam senin babanı döver. “
İlk tren o gün kaçmıştı işte.
“Seni seviyorum annecim “ demiştim ,
“Senden nefret ediyorum” demeyi öğrendin.
Sevgiyi çağırmayı öğrettiğin gibi onu kovmayı da öğrettin.
“Beni yakalayamazsın! “ deyip tahrik etmeyi,
Sobe deyip mağlup etmeyi öğrettin.
Daha çocukken çaldın masumiyetimi...
Önce seninle suç işlemeyi,
Sonra seninle o suçu inkar etmeyi,
İnkarımı pekiştirmek için yemin etmeyi öğrettin!
Sonra yetmedi, yeminimden dönmem için bahane bulmayı …
Bahanelerle kalp kırmayı,
Bencilliğimi utanmadan söylemeyi öğrettin.
Hepsini sen öğrettin! Sen!
***
Yoksa dilim, bunları sana ben mi öğrettim?
Ben mi ezberlettim o kelimeleri tek tek?
Ben mi çaldım senin masumiyetini?
Yine bir suçlu arıyorum değil mi?
Sus öyleyse dilim, sus artık!
Rumi‘nin kemikleri daha fazla sızlamasın…
01.07.2010
İlk manzum çalışmam olarak kayıtlara geçsin...
28 Mayıs 2010 Cuma
LOST FİNALİ
Onlarda adanın sırrını hiçbir zaman öğrenemediler !
Dünyanın en çok izlenen dizileri arasında yer alan LOST final bölümüyle ekranlara veda etti. Ancak veda şekli ben ve bütün LOST severleri hayal kırıklığına uğrattı.
Meğer 6. Sezon'un başından bu yana izlediğimiz ve paralel evren olduğunu düşündüğümüz hayat bizim dizi tayfasının öldüklerini anlayacakları bir çeşit arafmış. Yani yapımcılar finalde ne adayla ilgili ne de orada yaşanan olağanüstü olaylarla ilgili hiç birşey açıklamamışlar. Hayır, ada gerçekmiş orada yaşananlar yaşanmış ama neden yaşanmış bir cevabı yok. Ada'da yaşananlar bu insanların hayatlarının en önemli hadisesi ve dönüm noktasıymış ki arafta yine birbirlerini bulup cennete ya da bir başka yere birlikte ilerleyeceklermiş.
Bu durumda ben "Hadi men, come on!" demek istiyorum. Daha ilk sezonun ikinci bölümünde siz şu soruyu kafamıza sokmadınız mı; "Where are we ? " Adanın olağanüstü iyileştirme gücü, yüksek manyetik alanı, zamanda yolculuk, anubis heykeli... Tüm bu detayların cevapları nerede ?
Yani dostlar kandırıldık! Keşke ilk iki sezon da anlatılan insan hikayeleri ile devam edip bu kadar soru yaratmasalardı kafamızda. O zaman mevcut son bizi huzursuz etmezdi. Hatta tadı damağımızda kaldı derdik. Ama olmadı, beceremediler!
Artık diyecek tek şey var ; onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...
Bir de ölürsek arafına at bizi Ya Rab!
Aslıhan ( Lost Mağduru )
Lost finali ile ilgili medya haberleri :
http://cadde.milliyet.com.tr/2010/05/28/HaberDetay/1242129/ada-cennetten-onceki-son-durakmis
http://www.ntvmsnbc.com/id/25098884/
http://www.milliyet.com.tr/lost-un-finali-hayal-kirikligi-yaratti/yasam/sondakika/24.05.2010/1242027/default.htm
23 Mayıs 2010 Pazar
LOST
Yıllardır hepimiz bu anı bekledik. Bugün altı yıldır zaman ayırdığımız, emek verdiğimiz, kafa yorduğumuz, heyecanla beklediğimiz, gelmiş geçmişlerin en iyisi dediğimiz, bir türlü sırrına vakıf olamadığımız dizi Lost'un final bölümü yayınlanıyor. Final bölümü sinema filmi tadında iki saatin üzerinde bir yayın süresi ile izleyiciyle buluşacak ve ben bekleyemem, dayanamam diyenler için de Dizi Max'te sabah 05.00 - 09.00 saatleri arasında tüm dünya ile aynı anda yayınlanacak. Büyük final öncesinde dizi karakterlerinin hikayelerine tekrar göz atılan yine yaklaşık iki saatlik bir gösterim olacak.
Ben arkadaşlarla birlikte izleyeceğime söz verdiğim için Perşembe gününü beklemek zorundayım ama ilgilenenlere duyurmak bir Lost olarak boynumun borcu.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)